Wat kunnen we als mensen weten over onszelf, God en onze plaats in de kosmos, en in hoeverre kan de wetenschap die kennis leveren?

Deze vraag verbindt filosofie, religiewetenschappen/theologie en geschiedenis, en kent beschrijvende, evaluerende en ontwerpende aspecten. Om deze vraag te beantwoorden is allereerst een beschrijving nodig van ons huidige mensbeeld en de historische ontwikkeling daarvan. Om te weten welke impact het veranderd mensbeeld heeft op onze verhouding tot goddelijke machten en op het beeld van de plaats van de mens in de kosmos, is een historische, filosofische en religieuze evaluatie nodig. Het raadsel of de wetenschap überhaupt een antwoord kan geven op deze vraag is een fundamentele vraag naar de reikwijdte en grenzen van kennis en wetenschap. Om deze reikwijdte te bepalen is een filosofische evaluatie nodig. Het ontwerpende aspect bevindt zich op verschillende vlakken:
- Wetenschapscommunicatie: een betere begripsvorming over wat wel en niet wetenschappelijk is, draagt bij aan effectievere communicatie over welke resultaten we wel en niet met wetenschap kunnen bereiken.
- Wetenschapsbeleid: een goed begrip van de grenzen van onze kennis draagt bij aan een betere aansluiting tussen onze onderzoeksinspanningen en de kennis die we daadwerkelijk nodig hebben om onze wereld, onder andere via politiek en economie, vorm te geven.
- Bestuur en beleid: een bepaald mensbeeld ligt vaak impliciet ten grondslag aan beslissingen over de besteding van geld in de publieke sfeer, zoals in de gezondheidszorg of de culturele sector. Een dergelijk mensbeeld expliciet benoemen biedt kansen voor gemeenschapsvorming en het verkrijgen van draagvlak voor bepaalde beslissingen.