Museumdepots en archieven waren tot voor kort maar beperkt toegankelijk voor het publiek. Daardoor waren ze eigenlijk alleen in beeld bij de kenners. Digitalisering heeft ertoe bijgedragen dat veel archieven en collecties beter doorzoekbaar en online toegankelijk zijn, maar dat leidt weer tot een overvloed aan data waarin het moeilijk is om de weg te vinden. Het terrein van de digital humanities staat voor een enorme uitdaging om de veelvoud aan complexe bronnen met elkaar te verbinden en daarmee de meerwaarde van ons historisch-culturele erfgoed te vergroten. De data zijn vaak versnipperd en complex, terwijl ook de context die deze data betekenis geeft vaak niet bekend is. Digitale technieken bieden de mogelijkheid om die versnipperde data te combineren, ontbrekende stukjes van de puzzel zichtbaar te maken en de algemene context beter in kaart te brengen.
Verbindend karakter
Deze vraag legt verbindingen tussen geesteswetenschappelijke disciplines zoals kunstgeschiedenis, musicologie en mediastudies enerzijds, en computerwetenschappen anderzijds.
De vraag is verklarend van karakter voor zover het om de samenhang binnen het betreffende cultureel erfgoed gaat. Met behulp van nieuwe data kunnen we systematische antwoorden zoeken op vragen over culturen en hun materiële nalatenschap. Ook kunnen we beter grip krijgen op de relatie tussen materieel en immaterieel erfgoed.
Voorts spelen ontwerpende aspecten een rol. Het betreft de toegankelijkheid van het bronnenmateriaal: voor onderzoekers zijn efficiënte data en textmining-technieken en methoden cruciaal voor het betekenisvol kunnen ontsluiten van erfgoed. Maar ook zichtbaarheid is belangrijk: onderzoeksresultaten moeten worden vertaald in innovaties die zowel een groter publiek bereiken, als de professional in de erfgoedsector bedienen. Ten slotte biedt digitalisering van erfgoed talrijke nieuwe kansen en mogelijkheden om cultuurbeleid vorm te geven.
